Steffie piepte er bijna tussenuit

Maandag kwam Steffie op consult. Ze was sinds vorige week slomer, at steeds slechter en was sinds zaterdag echt ziek. Maar omdat de eigenaar niet er van op de hoogte was dat ook voor dit soort gevallen de weekenddienst gebeld kon worden had hij gewacht tot maandag. 

Het lichamelijk onderzoek leverde alleen op dat er een gespannen buik was. Ik heb een echo van de buikholte gemaakt en daar waren grote zwarte blazen op te zien. Voor elke dierenarts is duidelijk waar dat op duidt bij een ongesteriliseerde teef: een gesloten baarmoederontsteking oftewel een pyometra. 

We komen het vaker tegen, een pyometra. Hier was het verschil dat Steffie dood en dood ziek was. De bacteriën in haar baarmoeder hadden lang de tijd gehad om toxinen te produceren die haar lever en nierfunctie aantasten. De dag dat ik haar zag had ze dan ook geen koorts meer van de baarmoederontsteking...... Maar ondertemperatuur van de shock!!!

We hebben de ergste shock behandeld met infusen. Toch moest de moeilijke beslissing genomen worden: de oorzaak van de ellende: (de baarmoeder) MOEST verwijderd worden, hoewel we een instabiele hond liever niet opereren. In overleg met de eigenaar zijn we aan de operatie begonnen.

Een uur later was Steffie 2,3 kg baarmoeder lichter op 21 kg lichaamsgewicht. (normaal weegt een baarmoeder nauwelijks iets!). Dus dat is hardcore afvallen dames!!!

Steffie is nog 4 dagen op de kliniek gebleven voordat de nierfunctie en leverfunctie stabiel genoeg was om haar te laten gaan. De eigenaar heeft gezworen een volgende teef tijdig te laten steriliseren.

De eigenaar vertelt:

Wij wisten niet wat er aan de hand was. Maar onze Stef werd steeds slomer en ging ook niet meer eten. Het was wel opgevallen dat ze al lang niet meer loops was geweest. We wisten niet wanneer het juiste moment was om naar de dierenarts te gaan.

Toen we die maandag gingen realiseerden we ons dat we misschien wel te laat waren. Ze reageerde eigenlijk helemaal niet meer. Ik was bang dat ze een spuitje moest krijgen. Dokter van Heeswijk zei dat ze een enorme baarmoederontsteking had en in shock was. Als er snel ingegrepen zou worden had ze nog misschien een kans.

Ik wilde echter geen hond overhouden die altijd bleef kwakkelen. Maar dokter van Heeswijk vertelde dat hij geen dingen kon beloven, maar dat als er herstel optrad het meestal zodanig was dat er volledig herstel was.

We hebben de beslissing genomen om Steffie te laten helpen en zijn daar nu heel blij mee. Als we haar zien ravotten met Sjakie onze andere hond dan denken we aan dat we haar bijna hadden moeten laten gaan.

We willen dokter van Heeswijk, maar vooral ook de dierenartsassistentes die zo lief voor haar hebben gezorgd heel erg bedanken!

Familie Boons