Reba met de harttamponade

Reba kwam op een woensdagochtend binnen. Ze was erg benauwd. Reba was een cocker spaniel van 7 jaar oud. Ze was de laatste dagen langzaam maar zeker steeds benauwder geworden. Toen ik Reba ging onderzoeken had ze blauwe slijmvliezen, een temperatuur van bijna 40 graden. Ze was zo aan het hijgen dat ik haar longen en hart nauwelijks kon beoordelen.

Ik had daar ook niet veel tijd voor, want plotseling viel ze om. Paniek bij de eigenaar; wij hebben echter geleerd rustig te blijven in dit soort situaties. Dat wil niet zeggen dat je eigen hart niet in je keel klopt.

Omdat er een long of bloedsomloop probleem werd vermoed hebben we Reba eerst aan de zuurstof gelegd. Ze kwam bij (het baasje ook) en begon ook wat rustiger te ademen zodat wij de kans hadden om een röntgenfoto te maken en bloed af te nemen. Het bloedonderzoek was niet afwijkend, maar op de röntgenfoto was een sterk vergrootte hartschaduw te zien.  In overleg met de eigenaar hebben we besloten om een hartecho te maken (wat bij onze praktijk mogelijk is).

Bij het maken van de hartecho viel al snel op dat het hart “ronddanste” in een flinke poel met vloeistof. De vloeistof zat “gevangen” in het hartezakje. Op de rontgenfoto LEEK het hart dus te groot, maar in feite WAS het hart te klein omdat het zich niet kon uitzetten vanwege de vloeistof. We noemen dit een harttamponade.

Om de ergste nood te ledigen hebben we het hartezakje aangeprikt en vloeistof afgetapt. Er kwam wat bloederig vocht uit. Er was op de hartecho geen sprake van een tumor in het hartezakje. Zo’n harttamponade kan ook zomaar optreden zonder duidelijke oorzaak. De enige oplossing is dan om een stuk uit het hartezakje te knippen zodat het overtollige vocht kan afvloeiien op de longvliezen.

Omdat dit eigenlijk specialistenwerk is hebben we geadviseerd dat de eigenaar zich liet doorverwijzen naar een specialistenkliniek. De eigenaar was hier echter niet toe in staat wij de operatie zelf al vaker uitgevoerd hadden besloten we haar te operen. We wilden Reba natuurlijk niet laten inslapen!

Het lijkt eenvoudig; maar een gewone dierenarts is echter niet gewend om in de borstholte te opereren (dit in tegenstelling tot de buikholte). Er is continu beweging: van (geforceerde) ademhaling, het hart dat blijft doorkloppen en bij de sluiting moet je zorgen dat het vacuüm van de borstholte zich weer goed herstelt.   

De operatie van Reba verliep echter voorspoedig: er werd een opening gemaakt tussen twee ribben en er werd een venster uit het hartezakje gesneden. Op het moment dat de spanning van het hartezakje af was, zag je de slechte zuurstofwaarden (op de narcose-bewaking) van het bloed weer direkt normaal worden. Het sluiten van de wond ging ook voorspoedig en er werd een drain in de borstholte aangelegd om de overtollige lucht af te voeren.

Na 2 dagen mocht Reba naar huis. Ze is onlangs op controle geweest. Omdat tot nu toe alles perfect gaat mogen we aannemen dat dat ook zo blijft.

 

De eigenaar vertelt:

Eigenlijk had ik eerder met Reba moeten gaan maar er kwam steeds iets tussen. Toen ze op de praktijk flauw viel dacht ik: daar gaat onze lieve Reba. Fantastisch dat iedereen zo rustig bleef terwijl ze doorgingen met pompen enzo. Tenslotte hebben ze mij maar in een aparte kamer gezet, dat was ook beter, en rustiger.

Ik ben heel blij dat ik Reba heb laten opereren. Tot nu toe gaat het heel goed. Ik wil met name dr. Franken en de Jong bedanken voor het redden in eerste instantie van Reba en dr. Van Heeswijk voor het opereren. Als ze me nu met grote ogen aankijkt denk ik: hadden we jou dan zomaar dood moeten laten gaan?

In ieder geval heel erg bedankt voor iedereen van Op de Diek!!