Joey, hondje met vergiftigings-verschijnselen

Een thriller…..

In het volgende verhaal zit alles van een ware thriller: een hond in coma, een zeer betrokken eigenaar, een kritische apotheker, het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum en een dierenarts met nachtdienst.

Het was vrijdagmiddag toen een telefoontje kwam dat het baasje van Joey met spoed onderweg was naar de praktijk. Ze wisten niet wat er aan de hand was. Ze waren doorgestuurd door een collega dierenarts die wegens onvoorziene omstandigheden de praktijk moest sluiten.

Joey was eigenlijk plotseling slap geworden met nu en dan wat stuipen. Mijn collega had hem al aan het infuus gelegd. Toen ik Joey zag waren er nog legio diagnoses mogelijk: Hersenbloeding/infarct, hersenvliesontsteking, trauma, epilepsie achtige aanval, ernstige orgaanschade of vergiftiging.

Bloedonderzoek sloot een aantal oorzaken uit. Ik meende dat vergiftiging het meest waarschijnlijk was. Ook omdat Joey nog geen twee jaar was, kerngezond en de verschijnselen waren begonnen na het uitlaten.

Wat nu?

Mensen denken vaak aan een vergiftiging terwijl wij als dierenarts vermoeden dat het niet zo is. Gif dat wordt gebruikt door ongediertebestrijders wordt meestal niet uitgebraakt. Het veroorzaakt echter normaal wel duidelijke continue stuipen en niet om de paar minuten zoals bij Joey het geval was.

Er is natuurlijk ook rattengif te koop voor de consument. Dit rattengif ontregelt de bloedstolling zodat de ratten inwendig verbloeden. Hiervoor nemen ze gedurende meerdere dagen redelijk grote hoeveelheden in.
Bij zo’n acute situatie als Joey was dit dus minder waarschijnlijk. Ook gaf het bloedonderzoek geen aanwijzingen voor minder rode bloedcellen.

Ik vermoedde dus dat Joey had gesnoept van iets wat bij ons mensen tot soortgelijk gedrag zou leiden. Slaappillen of nog erger. Omdat we niet de exacte vergiftigingsoorzaak wisten had het ook geen zin om te handelen, bijvoorbeeld laten braken, melk geven of norrit. Joey ging steeds verder achteruit (zakte steeds verder weg in coma, trage hartslag, trage pupilreflex) en lag bij ons aan het infuus. Inmiddels liep het tegen de avond…..

De eigenaar is met een paar vrienden gaan zoeken op de plaats waar Joey uitgelaten was. Ze vonden een plastic zakje waar waarschijnlijk wiet (cannabis) in gezeten had. Toen we dat te horen kregen hadden we een aanknopingspunt.

Vervolgens contact opgenomen met het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum. Dit fantastische instituut staat niet alleen open voor gewone dokters maar ook voor dierenartsen. Zij adviseerden NIET te laten braken (Joey had echter zelf ondertussen gebraakt), hoge doseringen geactiveerde koolstof te geven en een infuus met lipiden. Heel eerlijk, van dit laatste had ik ook nog nooit gehoord. Vervolgens stad en land afgebeld: het was alleen bij een specialistische ziekenhuisapotheek te verkrijgen.

De eigenaar wilde graag dat alles uit de kast werd gehaald om Joey in het land der levenden te brengen. Ik had overlegd met de ziekenhuisapotheker. Deze wilde echter verifiëren bij het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum of lipiden ook werkzaam waren bij cannabis. Dit is heel professioneel: de apotheker wil geen onjuiste medicijnen meegeven. Recent Amerikaans onderzoek leerde echter dat het wel degelijk effect kon hebben.

Vervolgens deed de vraag zich voor: was Joey wel vergiftigd met cannabis? De apotheker en ik besloten om de urine van de hond te laten onderzoeken in het lab van het zuiderland ziekenhuis. Ik dus met de urine van Joey naar het ziekenhuis. Een uur later kreeg ik bericht: cannabis intoxicatie!

Ik had met de apotheker een protocol van het Nationaal Vergiftiging Informatie Centrum gekregen hoe we de lipiden moesten toedienen via het infuus. Een uur na de eerste toediening reageerde Joey heel flauw op het aanraken van zijn ogen. Zes uur later, na het tweede infuus, deed hij zijn ogen zelfs al wat open en kwam overeind. De volgende ochtend kwam de eigenaar op bezoek en zagen we dat het allemaal waarschijnlijk goed zou komen.

Joey is nog een dag ter observatie in de opname gebleven en mocht vervolgens naar huis met een dolblije eigenaar. Dat is ook zeker het vermelden waard: het baasje van Joey en ik waren steeds op een positieve manier in contact gebleven. De eigenaar wilde zelf dat er kosten nog moeite gespaard werden. Als je als dierenarts dat vertrouwen krijgt geeft dat een extra stimulans om het onderste uit de kan te halen. Wat dat betreft verdient zowel het baasje, de apotheker en het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum een pluim.

Guido van Heeswijk, Dierenarts

Eigenaar aan het woord..

Wij hadden Joey nog net geen jaar toen dit vreselijk voorval gebeurde.

Wij hebben Joey vanuit Griekenland geadopteerd via de stichting Atlas Animal Project. Joey was samen met twee andere pups gevonden op een parkeerplaats, hij werd naar een soort shelter gebracht dat GaGa Land genaamd was. Hier werd hij wel goed verzorgd en zochten ze een nieuw baasje voor Joey. Ik heb hem op de website gezien en was gelijk verliefd, mijn man ook. Ongeveer 3 weken later haalden wij Joey op van Schiphol. Joey was erg verlegen en bang voor alles, maar hij besloot al snel dat als hij bij mij was, dat hij veilig was. Hij werd mijn schaduw. Ook onze andere honden hebben Joey geholpen met zijn angsten en hij werd langzaam aan toch een stoere jongen.

Toen dit ongeluk gebeurde waren wij een mooie wandeling aan het maken van ongeveer 9 kilometer, samen met onze wandelclub. Ongeveer halverwege ging Joey de bosjes in, heel even, maar het is mij wel goed opgevallen. Ik dacht dat hij moest poepen en heb ook even op hem gewacht, het duurde misschien een minuut. Ongeveer 10 minuten later werd de vergiftiging zichtbaar, maar ik wist toen nog van niks. We hadden namelijk wat fotos gemaakt van alle honden, en achteraf zag ik dat zijn ogen al helemaal niet goed waren. Na een kwartier begon Joey in elkaar te zakken, ik heb hem opgetild, en goed bekeken. Maar ik kon niks vinden, wel begon hij stuiptrekkingen te krijgen. Wij schrokken ons rot en ik ben naar huis gaan rennen met hem in mijn armen. We liepen ergens waar autos niet konden komen, en ik wist dat hij heel snel naar een dierenarts moest. Hij werd steeds zwaarder, en het leek uren te duren voordat we bij de auto kwamen (het was hooguit een kwartier). Ik was nog nooit zo bang geweest. Ik dacht echt dat ik hem ging verliezen, en zo snel, zo plotsling. Ik wilde nog zoveel jaren van dit kleine mannetje genieten, ik had al zo'n speciale band met hem, hij is een ontzettend bijzondere hond.

De rest van de dag heeft Joey gevochten voor zijn leven bij Op de Diek, en ik heb in tranen en stilte afgewacht. Ik vertrouwde dokter van Heeswijk volledig en ik wist dat hij daar in de beste handen was. Maar wat was ik bang dat ik dat belletje zou krijgen dat hij het niet gehaald had. Dokter van Heeswijk hield mij die avond steeds op de hoogte, maar alleen bij het laatste gesprek, rond 23:00 uur, kwam er een hele kleine positieve verandering.

Gelukkig werd ik de volgende ochtend gebeld dat het iets beter ging en dat wij langs mochten komen. De dierenarts had zich wel ingehouden aan de telefoon, want toen we daar aan kwamen, zagen we onze oude blije Joey weer! Ongelofelijk! Het duurde nog een dag voordat Joey sterk genoeg was om weer naar huis te komen, maar hij had het gered! Door het bijzondere werk van dokter van Heeswijk, die geen moment stil heeft gezeten totdat hij alles geprobeerd had. Wij zijn jullie allemaal zo dankbaar, onze Joey is helemaal hersteld en we genieten elke dag van zijn heerlijke karakter. Dat hij maar heel oud mag worden bij ons.

Guido en Op de Diek, wij zijn jullie voor eeuwig dankbaar!

Ginny en Jack, en Joey!