Slokdarm-sonde redt het leven van kat Ieniemienie

Ieniemienie is een vrolijke gezonde kater van 7 jaar die samen met nog vier katten, mijn dochter en mij zijn territorium deelt. Elke dag gaat hij naar buiten en brengt zijn dag door in onze voortuin en die van de overburen.

Al mijn katten hebben een eigen elektronische voerbak i.v.m. dieetvoer van een andere kat. Gedurende een aantal dagen merkte ik dat de voerbak van Ieniemienie onaangeroerd bleef. Ik dacht dat hij buiten zijn maaltijd vergaarde maar na vijf dagen heb ik hem binnengehouden. Hoewel hij nog steeds erg vrolijk en actief was at hij dag zes nog steeds niet van zijn brokken. Op de zevende dag, op zondagochtend, begon hij gal te braken.

Ik kon gelukkig meteen terecht bij Op de Diek. Ondanks gegeven injecties at hij die dag nog steeds niet en is hij ’s avonds opgenomen en aan het infuus gelegd. Zijn behandelend arts, Dr. van Heeswijk heeft de volgende dag bloedonderzoek gedaan. Dit wees niets uit, ook aanvullend onderzoek wees niets uit, alle waarden waren normaal. Misschien had hij iets opgegeten waardoor hij een darmobstructie had gekregen. Röntgenfoto’s en een uitgebreide echo wezen ook niets uit. Ieniemienie at en dronk nog steeds niet.

Op dinsdag, dag negen, heeft Dr. van Heeswijk Ieniemienie ’s buik opengemaakt en alle organen bekeken en de darm nagevoeld maar alles zag er normaal uit.

Woensdag, dag tien; alle mogelijke onderzoeken waren gedaan. Het bleef een raadsel waarom Ieniemienie zelfs het lekkerste voer weigerde. Ik zag het niet zitten om hem zo mee naar huis te nemen en gelukkig Dr. Van Heeswijk ook niet. Hij (en het hele team) was erg betrokken en wilde er alles aan doen om Ieniemienie weer aan het eten te krijgen. Ze hebben hart voor het dier, hun gezondheid staat voorop, belangrijker dan een torenhogen rekening die ze mij bespaarde. Waarvoor heel veel dank.

De volgende dag hebben ze met een camera de slokdarm en maag bekeken (niets afwijkends) en een slokdarmsonde geplaatst via een gaatje in de keel. Dit in de hoop dat hij weer zelf zou gaan eten zodra het maagdarmstelsel weer geactiveerd werd.

De dagen daarop kreeg hij vier a vijf keer per dag sondevoeding. Hij begon weer te plassen en op de röntgenfoto was te zien dat de darmen zich vulden. Alles functioneerde normaal. Toch weigerde hij nog steeds te eten en te drinken.

Dag 15, op maandag na acht dagen opname, is Ieniemienie naar huis gekomen met zijn sonde. We hoopten dat hij in zijn thuisomgeving weer eetlust zou krijgen. Ik gaf hem vijf keer per dag zijn sondevoeding. Dit liet hij gelukkig goed toe. Een snoepje als beloning nam hij helaas niet. De dierenarts belde elke dag om te vragen hoe het ging en we overlegden wat ik het beste kon doen. Helaas at hij na 18 dagen nog steeds niet. Als allerlaatste redmiddel zijn we het middel Mirtazapine gaan geven; een antidepressivum voor mensen dat als bijwerking heel eetlustopwekkend is. Ik gaf hem een kwart tabletje. En jawel, na 18 dagen niet gegeten te hebben at hij vier uur na het geven van de Mirtazapine zijn eerste happen natvoer!

De daaropvolgende dagen at hij steeds meer. Ik begon de sondevoeding af te bouwen. Toen de plek waar de sonde de keel verlaat ontstoken raakte hebben we besloten de sonde eruit te halen in de hoop dat Ieniemienie voldoende at om op gewicht te blijven. Ik bleef om de twee a drie dagen een kwart Mirtazapine geven en zijn gewicht bleef stabiel. Een week geleden ben ik gestopt met de tabletten en hij blijft nu goed eten en drinken. Hij is weer de vrolijke gezonde kater die ’s nachts bij mij in bed slaapt en overdag het avontuur in de tuin zoekt.    

Het is nog steeds een raadsel waarom hij niet at. Een fitte gezonde kater die plotseling stopt met eten en drinken. We zullen er misschien nooit achter komen. Een ding is wel zeker: de in inzet van team Op de Diek, en met namen Dr. Van Heeswijk, is enorm. Een voedselsonde plaatsen bij een “niet zieke” kat ging erg ver maar dit is wel zijn redding geweest. We zijn erg blij Ieniemienie nog steeds bij ons te hebben!

Micha en Eline

Ienieminie in de intensieve opname bij Dierenkliniek Op de Diek

De slokdarm-sonde

De slokdarm-sonde

Ieniemienie, thuis in een eigen ingerichte bench voor optimale zorg

Dierenarts vertelt...

Het plaatsen van een slokdarmsonde gebeurt alleen als het "niet eten" als de grootste bedreiging wordt beschouwd. Voor wat we met Ieniemienie hebben meegemaakt verwijs ik naar het verslag van de eigenaar, dat spreekt voor zich.

Hierbij wil ik wel een paar opmerkingen plaatsen:

·     Vertrouwen kun je niet vragen maar wel krijgen. Eerder had de eigenaar van Ieniemienie al iets anders curieus meegemaakt: in korte tijd twee keer een baarmoederontsteking bij een jonge kat, wat eigenlijk nooit voorkomt. Micha (de eigenaar) heeft geen enkel moment getwijfeld. Ze legde wat er moest gebeuren in onze handen. Beide poezen hebben een baarmoederoperatie ondergaan en zijn verder weer gezond geworden. Het krijgen van vertouwen geeft voor ons wel een reden waarom we soms net dat stapje extra willen gaan (zonder daarmee de andere dieren of eigenaren te kort te willen doen).

·     Het is voor ons heel frustrerend om alle onderzoeken te  doen en  helemaal niets te vinden. Wij stellen in dat geval wel altijd voor om door te verwijzen naar een specialisten/universiteitskliniek. Helaas is dit vaak heel duur en loopt dat ook niet altijd goed af. Met name omdat Ieniemienie altijd een heel montere indruk bleef maken en steeds goede bloedwaardes bleef houden hebben we een slokdarmsonde geplaatst wat uiteindelijk het keerpunt betekende in het ziekteverloop.

·     Misschien het belangrijkste: zonder het cordate optreden van het baasje Micha had Ieniemienie het ook nooit gered. Het opnemen, infusen, buikoperatie en plaatsen van de slokdarmsonde kwamen van onze kant en daar was ze direkt voorstander van. Het mee naar huis nemen van Ienieminie MET slokdarmsonde was daarentegen een idee van Micha zelf. Net zoals de mirthazepine. Zonder die twee dingen was het maar de vraag of Ieniemienie ooit beter was geworden.

Wat Ieniemienie nu precies gehad heeft waardoor ze niet at weten we nog steeds niet. Belangrijker is dat ze beter is geworden. We wensen haar met al haar huisgenoten nog een lang kattenleven toe.

Guido van Heeswijk
Dierenarts