De ziekte van Addison

2x in een week: een kans van 1 op 100 miljoen!

Sino is een middelgrote kruising van bijna vier jaar oud die al een paar keer eerder was geweest met wat "vage" klachten: jeuk, niezen, kokhalzen en braken. De behandeling bestond deze eerste consulten uit een symptomatische behandeling (daarmee wordt bijvoorbeeld bedoeld dat een brakende hond een injectie en tabletten tegen het braken krijgt). Omdat Sino elke keer de klachten na bepaalde tijd terugkreeg en hij op zeker moment echt ziek was, werd een afspraak in Sittard gemaakt om uitgebreider onderzoek te doen.

Bij dit onderzoek viel op dat de hartslag zeer onregelmatig was. Het ECG gaf ook aan dat het ritme van de hartkamers zich weinig aantrok van het ritme van de hartboezems (en dan is het goed mis). De röntgenfoto's van borst- en buikholte lieten geen afwijkingen zien.

Het bloedonderzoek van de orgaanfuncties gaf aan dat de organen het nog prima deden. Het onderzoek van de bloedcellen leerde dat er geen ontsteking, bloedarmoede of een tekort aan bloedplaatjes waren.

Gelukkig hebben we in ons lab ook de mogelijkheid om natrium, kalium en chloor te meten. Deze elektrolytenmeting gaf aan dat er veel te weinig natrium en chloor aanwezig was in het bloed. Het kaliumgehalte was daarentegen veel te hoog. Dit laatste verklaarde de hartritmestoornissen.

Deze gevonden bloedwaarden deden nog een ander lichtje branden: het past bij de ziekte van Addison. Dit is een aandoening waarbij de bijnierschors geen hormonen meer produceert. Hierdoor komt de mineralenhuishouding flink in de war. Deze aandoening is echter wel goed te behandelen. Omdat Sino er slecht aan toe was hebben we ervoor gekozen om eerst de mineralengehaltes te herstellen met een infuus met natrium en chloor erin. Door flink te spoelen wordt het kalium gehalte automatisch minder (de waardes werden natuurlijk wel steeds na-gemeten). Op het einde van de dag ging Sino kwispelend en schijnbaar kerngezond weer naar huis.

Wij wisten echter dat, als het de ziekte van Addison betrof, de klachten ook weer terug zouden komen. Voordat we konden gaan behandelen moest eerst de diagnose met zekerheid gesteld worden. Dit werd een week later gedaan door met hormooninjecties te proberen de bijnieren tot productie te bewegen en vervolgens de hoogte van het bijnierschorshormoon te meten. Sino's bijnieren lagen echter volledig plat: cortisolgehaltes van nul. Addison dus.

Sino krijgt nu twee soorten tabletten met stoffen die de bijnieren produceren (mineralocorticosteroïden en glucocorticosteroïden). Hiernaast krijgt hij zout. Na de eerste controle na 10 dagen bleek dat hij het prima deed, alleen het zoutgehalte moest iets aangepast worden.

Wat echter heel bijzonder was is dat in dezelfde week dat bij Sino de diagnose Addison werd gesteld, dezelfde diagnose op dezelfde manier werd gesteld bij Storm, een cairn terrier van bijna 4 jaar. Ook deze wordt met succes behandeld. Bij mensen komt Addison bij ongeveer 120 op de 1.000.000 mensen voor. Als het voorkomen bij honden hetzelfde is als bij mensen dan is de kans om twee honden in een week tegen te komen 1,4 op de honderd miljoen!  (deze vergelijking gaat natuurlijk mank omdat de honden die wij zien geen doorsnee honden zijn maar honden die iets mankeren)

Addison kan voorkomen op alle leeftijden maar zie je het vaakst bij jonge honden. De klachten kunnen zeer acuut voorkomen waarbij de honden volledig plat gaan (een "Addison crisis"). Hoewel ze echt dood lijken te gaan staan ze vaak  na een infuus weer vrolijk te kwispelen.

Sino en Storm lieten echter de wat langzamere vorm zien, waarbij de hond steeds meer vage klachten krijgt. Het gevaar hiervan is dat als je geen natrium, kalium en chloor meet je de diagnose mist. Gelukkig hebben wij de mogelijkheden om dit nauwkeurig te bepalen.

De honden kunnen, als ze goed behandeld worden en soms gecontroleerd worden, net zo oud worden als andere honden. Hierbij zijn ze verder gezond en kunnen alles doen wat ze willen.

We wensen Sino en Storm en hun baasjes nog een lang en gelukkig leven toe!