Minous, de britse korthaar met pancreatitis.

Begin juni kwam Minous, een Britse Korthaar van ruim acht jaar oud, bij ons tijdens de spoeddienst in het weekend bij dierenarts Cramers.
Haar baasjes belden voor de eerste maal op zaterdagavond: Minous was al de hele middag aan het braken en het zag er niet naar uit dat ze daar uit zichzelf mee zou ophouden. Omdat zulke heftige braakklachten er soms voor kunnen zorgen dat een kat snel uitdroogt en verder verzwakt, moest ze die avond nog langskomen. Ze maakte tijdens het onderzoek nog een alerte indruk en had nog niet teveel vocht verloren. Met medicatie tegen het braken en de bijbehorende misselijkheid mocht ze naar huis, met de instructie te bellen als ze ondanks de behandeling toch zou blijven braken.

De volgende dag namen baasjes van Minous weer contact op; ze had niet meer gebraakt, maar in de loop van de nacht wel een aantal malen bloederige diarree gehad. Ze wilde niet eten en maakte een wat lusteloze indruk.
Bij een tweede bezoekje aan de praktijk bij dierenarts Spronken bleek dat ze inmiddels wel zoveel vocht verloren had dat een infuus geboden was. De oorzaak van de diarree was niet helemaal duidelijk, maar gezien de ernst van de klachten werd een hevige ontsteking in de buik vermoed.
Minous was wel alert, maar inderdaad een stuk tammer dan je van haar zou verwachten. Van het infuus knapte ze gelukkig wel op, waarna ze weer huiswaarts mocht.
Vaak spelen bij dergelijke maagdarminfecties bij katten virussen een rol; deze veroorzaken dan braakklachten en/ of diarree, we hadden de afgelopen weken al veel van dit soort patiënten de revue zien passeren. Niet alle katten zijn hier even ziek van, maar wanneer dat zoals bij Minous wel het geval is, is het erg belangrijk dat de eigenaar het goed aangeeft als de kat niet vlot genoeg opknapt.

In de dagen na de opname bleek op de controle dat ze, ondanks het verbeteren van de ontlasting en het uitblijven van de braakklachten, erg down bleef en niet wilde eten. We hebben haar buik met de echo verder bekeken en er is bloed afgenomen voor uitgebreider onderzoek. Eén van de testen die we op het bloed wilden laten uitvoeren was die voor een alvleesklierontsteking. Deze aandoening komt zowel bij katten als honden voor, en kan een mild tot ernstig verloop hebben. De klachten kunnen dus ook wisselen van 'niet zo lekker' tot 'ernstig ziek’ met braakklachten, lusteloosheid en veel buikpijn. Gelukkig kunnen we zelf het bloed onderzoeken op pancreas specifieke lipase, een meting die alvleesklierontsteking aangeeft. De uitslagen waren dus dezelfde dag bekend. We hebben in overleg besloten toch alvast de behandeling voor alvleesklierontsteking te starten. Probleem bij deze behandeling is dat er niet iets is wat direct werkzaam is tegen alvleesklierontsteking. De therapie is vooral gericht is op het aanpakken van misselijkheid, verminderde eetlust en buikpijn.

Dat Minous de eerste dagen niet heel duidelijk verbetering liet zien baarde ons ernstige zorgen, maar omdat ze thuis met veel aanmoediging wel wat wilde eten hebben we in overleg met de eigenaren besloten toch nog even af te wachten.
Na een paar dagen kregen we eindelijk de ommekeer te zien waar we zo op hoopten. Minous wilde weer beter eten, was weer vrolijker en wilde af en toe zelfs weer spelen. We hebben na twee weken de waarde van het bloed nog een keer gecontroleerd. Ook hieruit bleek dat Minous duidelijk herstellende was! Inmiddels is de behandeling bijna afgerond en is Minous weer de oude. Ze is actief en ondeugend en haar baasjes kunnen weer opgelucht ademhalen.

 

Minous, weer lekker zichzelf op haar favoriete dekentje.

Eigenaar vertelt...

We zijn er ons van bewust dat Minous door  het oog van de naald is gekropen. We zijn de praktijk zeer dankbaar dat Minous met deze klachten op zaterdagavond naar de praktijk kon komen. We belden eigenlijk op om te horen dat we misschien nog konden afwachten, maar we realiseerden ons naderhand eigenlijk pas dat ook een dierenarts zoiets niet door de telefoon kan beoordelen.

Het was wel schrikken toen Minous op de praktijk moest worden opgenomen om aan het infuus te blijven. Ze was nog nooit een nacht zonder ons geweest! Door de lieve woorden van dokter de Jong waren we er uiteindelijk van overtuigd dat er goed voor Minous gezorgd zou worden en dat het voor Minous het beste was.

De periode na de opname was spannend. We waren al gewaarschuwd dat Minous nog niet helemaal beter was en dat het nog wel even kon duren. We hebben alles geprobeerd om haar aan het eten te krijgen. Mijn man heeft nog op zijn knieën voor de voerbak gezeten om voor te doen hoe Minous moest eten (niet dat dat hielp, haha). Langzaam maar zeker ging ze toch beetje bij beetje meer eten.

We waren heel blij toen de bloeduitslagen bevestigden dat Minous weer (bijna) beter was.

Bij deze willen we het hele team van Op de Diek, en in het bijzonder dokter Cramers en Spronken, bedanken voor de geweldige behandeling en steun.