Appie het konijn wil niet eten

Als een hond of een kat een tijd niet eet hoeft dat geen drama te zijn. Het zijn vleeseters die van nature een wisselend eetpatroon kunnen vertonen.

Bij konijnen ligt dat anders. Een konijn is een planteneter die zo lang mogelijk blijft zorgen dat zijn maagdarmkanaal gevuld blijft. Hiernaast is het een prooidier dat pas als het echt niet anders kan zal tonen dat hij in nood is.

Op een zaterdagmiddag stopte het konijn Appie van Joachim met eten. Hij leek niet ziek of zo maar zat gewoon stiller en was niet bezig met  knabbelen, wat hij normaal wel deed. Joachim (13 jaar) wilde direct de dierenarts bellen. Zijn moeder twijfelde, zijn vader vond het wat snel.

De situatie bleef zo tot ’s avonds. Toen kon Joachim zich niet meer bedwingen en belde zonder met zijn ouders te overleggen met onze spoedlijn. Nu vinden wij een konijn dat niet eet een spoedgeval, in die zin dat er niet met gillende sirenes naar de praktijk gereden moet worden, maar dat het konijn dezelfde dag nog gezien moet worden. Ook in het weekend.

In dit geval was het wel een beetje dubbel. Ik wilde Appie en Joachim graag laten komen, maar ik vond wel dat hij toestemming van zijn ouders nodig had. Daarbij was hij wat vervoer betreft afhankelijk van zijn moeder. Joachim legde mij de situatie uit. Ik heb gevraagd of ik zijn vader aan de lijn mocht hebben, ik voelde dat de schoen daar het meeste knelde.

Ik heb de vader van Joachim uitgelegd waarom het beter was Appie te laten zien. Hoe langer het maagdarmkanaal van het konijn stil ligt, hoe meer het voer kan gaan gisten in het maagdarmkanaal met luchtvorming tot gevolg. Hierdoor zwellen de darmen op. Ook kan het aanwezige voer zelf meer indikken wat de doorgang ook niet bevorderd. Het opzwellen van de maag en darmen leidt tot enorme pijnlijkheid, een konijn laat dit echter niet blijken. Pas op het allerlaatst kunnen ze zelfs gillen van de pijn (ja, een konijn kan keihard gillen maar doen het bijna nooit, gillen is niet handig voor een prooidier). Daarna kunnen ze ook zomaar overlijden. Hoe eerder we het maagdarmkanaal weer aan de praat zouden krijgen hoe beter de prognose.

De vader van Joachim vond het beter om te komen, hij was een beetje geschrokken. Ik voelde bij Appie grote pijnlijke luchtophopingen in de buikholte. Ik heb de bek goed geïnspecteerd om te controleren of gebitsproblemen de oorzaak van het stilliggen van het maagdarmkanaal zijn. Dit was niet het geval. Soms komt bij lichamelijk onderzoek een oorzaak van het stilliggen naar boven, maar het hoeft niet altijd. Appie werd behandeld met een pijnstillende injectie. Hij kreeg dwangvoedering (critical care) mee, een middel om de peristaltiek te bevorderen en een middel om lucht uit de darmen te resorberen (op te nemen).

Waarom gaat het maagdarmkanaal van een konijn zo snel stilliggen? Dat heeft te maken met hoe het zich in de evolutie ontwikkeld heeft. De blinde darm is bij het konijn tot enorme proporties uitgegroeid. Hierin vind de fermentatie van hooi en gras plaats. (de omzetting van hooi en gras door bacteriën). Bij deze uitgroei is de zenuwbesturing een beetje achtergebleven. Hierdoor ontstaan er eerder peristaltiek problemen.

Twee dagen later heb ik Joachim gebeld. Ik laat konijnen met een stilliggend maagdarmkanaal niet op controle komen als het goed gaat, want de controle kan het wankel evenwicht verstoren. Appie was weer aan het eten en keutelen! Nog niet voluit, maar zo te horen zou het goedkomen. Joachim blij, moeder blij. Vader uiteindelijk ook blij, wel met de opmerking dat de aankoopkosten van Appie niet opwogen tegen de kosten van de behandeling.

Guido van Heeswijk
Dierenarts

Op de rontgenfoto is heel veel gasvorming zichtbaar in de buik van het konijn.
 

Op deze manier wordt de bek deskundig geinspecteerd op gebitsproblemen.

Eigenaar aan het woord..

Ik heb Appie gekregen voor mijn verjaardag toen ik 10 werd. Appie is nu 3 jaar. Hij zit altijd lekker buiten in een speciale ren die papa voor hem heeft gemaakt. Ik speel vaak met Appie en hij eet graag lekkers uit mijn hand.

Appie was altijd lekker aan het knabbelen op zijn hooi en brokjes. Af en toe kreeg hij wel eens zo'n lekkere knaag-staaf met zaadjes er aan. Maar dit vond hij oppeens niet meer zo lekker en hij zat maar stil in zijn hok.

Ik heb op internet rondgekeken en las dat het voor konijnen niet goed is als ze niet goed meer eten. Mijn vader en moeder vonden het nog wel meevallen en vonden dat we het nog wel even konden aankijken. Ik was toch best ongerust dus ik heb de dierenarts van Op de Diek gewoon opgebeld om te vragen wat ik dan moest doen met Appie.
De dierenarts vertelde dat het belangrijk was om te komen, want konijnen kunnen flinke last hebben van buikpijn.
Mijn vader kwam aan de telefoon en sprak met de dierenarts af om toch naar de praktijk te gaan om Appie beter proberen te maken.

Op de praktijk keek de dierenarts eerst in de mond van Appie. Ik mocht helpen en moest een lampje schijnen in de mond van Appie. Zo kon de dierenarts goed kijken of hij geen kiespijn had.

Appie had geen kiespijn maar vooral buikpijn, de dierenarts voelde dat er heel veel lucht in de buik van Appie zat. Ook op de foto die er gemaakt was zag je dat heel erg goed, door alle zwarte vlekken.

Appie kreeg medicijnen om de lucht uit zijn buik te halen en een soort astronautenvoer maar dan speciaal voor konijnen. Dit papje moesten we hem geven met een spuitje, een paar keer per dag.
Ook moesten we van de dierenarts heel goed opletten of Appie wel keuteltjes maakte. Dit vond ik eerst een beetje gek om te doen. Maar na 2 dagen zagen we weer heel veel keuteltjes. En Appie begon ook weer zelf te eten.

Ik ben blij dat de dierenarts Appie heeft beter gemaakt.

Groetjes van Joachim.