Inka: een briard door het oog van de naald

Dierenarts Guido van Heeswijk vertelt: Ik heb al veel bijzondere gevallen als dierenarts meegemaakt maar ik denk dat Inka wel het meest bijzondere geval is. Ik was op een maandag spreekuur in Born aan het doen. Toen ik de volgende patient binnenriep zag ik dat er een hond plat lag. Ik begreep van de eigenaar dat de situatie al even zo was. Ik dacht eigenlijk dat het een heel oude hond was.

Ik hielp eerst twee andere patienten. Toen ik de hond binnenriep schrok ik me wezenloos: de hond, Inka, was helemaal in coma. Geen refexen, zwakke hartslag en ademhaling, weinig pupilreflex. Ik heb Inca zo snel mogelijk naar Sittard laten brengen. Ik heb Inca direkt aan het infuus gelegd. Uit de bloedwaarden bleek dat het bloed ontzettend ingedikt was (een haematocriet van 91%, tot 2 x toe gemeten) terwijl het albumine (en hiermee het totaal eiwit) gehalte zeer laag (11!) was. Inca was die ochtend nog zonder klachten geweest!

Nu zijn dit twee dingen die in volstrekte tegenstelling staan tot elkaar: als het bloed indikt (dat kan bij shock) verwacht je eigenlijk een hoger totaal eiwit gehalte.

Op ziekenbezoek bij Inca Inca is weer een beetje bij haar positieven

Dezelfde avond is bloed verzonden naar de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht om te laten onderzoeken op andere mogelijke aandoeningen (met name de ziekte van  addisson)

De volgende dag was Inca nog steeds comateus. Intussen bleef het moeilijk om het evenwicht te houden tussen niet te veel vocht toe te dienen in verband met het lage albuminegehalte en niet te weinig in verband met de shock (shock kan alleen met vocht bestreden worden).


Pas ´s middags begon ze iets bij te komen. Tegen de avond liep ze zeer wankel, had ze bloederige diarree en was stekeblind. Parvo test was negatief. Ik heb overlegd met mijn collega´s en ook gebeld met professor van Burgeren van de Universiteit. In eerste instantie kon hij de combinatie van het ingedikte bloed met het weinig eiwit niet geloven, hij dacht dat het aan onze bloedapparatuur zou kunnen liggen. Helaas voor hem had ik alle waarden laten controleren door zijn eigen lab, alles klopte. Hij vond het ook een zeer bijzonder geval en adviseerde ook bloed in te sturen om te laten onderzoeken op stollingsstoornissen, de bloedplaatjes nogmaals te laten onderzoeken, nogmaals natrium, kalium en cortisol (addisson)

Weer een dag laten was de ontlasting normaal, begon Inca weer te zien en te eten! Ze had het infuus doorgebeten, wat ik als een goed teken beschouwde. De bloedwaarden kwamen terug uit Utrecht: ze waren allemaal goed. Op dat moment heb ik besloten om Inca naar huis te laten gaan. Een week later is het baasje op controle gekomen. Alle bloedwaarden waren nog steeds goed.

Achteraf denken we dat een vergiftiging of een zeer acute maagdarminfectie de meest waarschijnlijke oorzaak zijn geweest. Wat echter nog steeds onbegrijpelijk is is het ingedikte bloed met het lage eiwitgehalte. Ik heb dit met meerdere collega´s, ook met humane internisten en huisartsen overlegd maar niemand heeft hier een idee over.

Waarom vond ik dit geval nu zo bijzonder?
Ten eerste vanwege de motivatie van de eigenaren. Ze legden het lot van Inca in mijn handen. Ze wisten dat het helemaal verkeerd kon gaan maar deden niet moeilijk, hadden veel vragen maar wisten dat ik ze niet allemaal kon beantwoorden. In die situatie doe ik dan ook met plezier mijn best. Dat het me een slapeloze nacht heeft gekost om Inca met name de eerste nacht er doorheen te trekken had ik er graag voor over.
Ten tweede omdat niemand mij kan uitleggen hoe het kan dat ingedikt bloed een laag albumine gehalte kan hebben. Het bloed is meerdere keren afgenomen en onderzocht en door verschillende bloedanalyse apparatuur bevestigd.
Ten derde natuurlijk omdat Inca zo goed hersteld is. Nu komt het gelukkig natuurlijk vaker voor dat ik een dier beter mag maken maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een dier zo ver weg is geweest. Inca heeft echt de poorten van de honden-hemel gezien. Gelukkig vond ze haar baasjes belangrijker dan het mooie blauwe licht aan het einde van de tunnel en hebben we haar terug kunnen halen. Als ik er aan terugdenk wordt ik al weer blij!

   

De eigenaar vertelt:

Mijn vrouw kwam thuis die bewuste maandagmiddag en zag gelijk dat er iets niet klopte. Ze belde gelijk met jullie om langs te komen maar omdat ze haar niet kon optillen moest ze wachten op mij, ik was onderweg vanuit het werk terug naar huis. 

Een kwartier later was ik er en heb Inka in de auto getild. Daarbij viel me op dat er totaal geen respons van Inka kwam alsof je iemand optilt zonder enige vorm van medewerking (wat later ook bleek omdat ze in coma lag) Ik ging er toen nog vanuit dat ze iets gegeten had wat haar slecht bekomen was. Eenmaal aangekomen in Born moesten we natuurlijk wachten op de mensen voor ons maar toen Guido haar onderzocht zag hij de ernst van de zaak snel in en zijn we vlug naar Sittard gereden vanwege de betere mogelijkheden voor verder onderzoek.

Inmiddels was mij ook de ernst van de zaak duidelijk maar nog niet helemaal doorgedrongen, dat kwam pas toen ik haar achter moest laten en hoorde dat jullie hoopten dat ze de nacht zou doorkomen. 

Omdat onze zoon helemaal stapel is op Inka maakte ik me op de weg terug naar huis druk hoe ik hem de situatie duidelijk kon maken. Guido had aangegeven dat deze nacht spannend voor Inka zou worden. Of ze haalt het wel, of ze haalt het niet. Rond 23.00 belde Guido nog op om te zeggen dat er iets van verbetering te zien was maar het bleef spannend. De volgende ochtend zou er meer duidelijk zijn.

Grote opluchting nadat Guido de volgende morgen belde om te zeggen dat Inka de nacht was doorgekomen, maar dat ze zeker nog niet uit de gevarenzone was. Na diverse onderzoeken was nog niet duidelijk wat het probleem was en kon ook nog niet echt een behandeling gestart worden en bleef ze aan het infuus zodat ze bij jullie moest blijven. Dinsdagmorgen zijn mijn vrouw en ik langs geweest. Inka was blij dat ze ons zag, ze leek zelfs een beetje op te leven waar we uiteraard heel blij mee waren want dat was het eerste echte teken van een verbetering in haar toestand. 

Dinsdagavond zijn we met onze zoon op bezoek geweest bij haar en leek ze weer een boost te krijgen door ons bezoek, gelukkig maar. In de nacht heeft ze haar infuus eraf gebeten wat voor Guido een teken was dat het goed genoeg met haar ging om naar huis te kunnen. Thuis liet ze in de dagen erna een steile herstel curve liet zien. Bij de check up een week later bleken alle bloedwaarden weer normaal te zijn en ging ik weer met een blijde hond en als een nog blijer baasje naar huis.

Heel hartelijk dank nogmaals aan Guido (en uiteraard het hele team) voor de goede zorgen en de grote betrokkenheid bij Inka. Dat hebben we erg gewaardeerd.

Groeten, Bert