Sanka Survivor

Als ik over 40 jaar met pensioen ga en je vraagt me of ik nog weet wie Sanka is, zal Sanka een van de honden zijn die ik me nog kan herrinneren als de dag van gisteren.

Twee maanden geleden kwam Sanka op de praktijk in Sittard. Hij had bij het spelen een buiteling gamaakt en een harde gil laten horen. Hierna had Sanka plotseling verlammingsverschijnselen aan beide achterpoten. Het gevoel was ook totaal verdwenen in zijn rechterachterpoot. Linksachter had Sanka bij zeer stevig voelen nog een beetje pijngevoel. Wij vermoedden dat Sanka een acute hernia van een tussenwervelschijf had of een ruggemerginfarct

Eerst is Sanka behandeld met een middel tegen de pijn. Toen een dag later de situatie niet veel verbeterd was is hij doorgestuurd naar het dierenziekenhuis in Tilburg voor verdere diagnostiek en behandeling. Daar werd met behulp van een CT scan inderdaad een hernia vastgesteld. Gezien de situatie (het was vrijdag, net voor het weekend) werd besloten om Sanka direkt te opereren. De chirurg trof een "ravage" aan in het wervelkanaal, maar alles wat niet in het wervelkanaal hoorde te zitten werd weggehaald en de operatie was verder succesvol verlopen.

Tja, tot zover het goede nieuws. Want het werd bijna een gevalletje van "operatie geslaagd, patient overleden". Misschien waren onze verwachtingen ook wat te rooskleurig toen Sanka terug kwam omdat andere geopereerde honden vaak sneller opknapten. Maar hoe Sanka door het oog van de naald kroop was curieus.

Dat Sanka niet direkt na de operatie de marathon zou lopen hadden we wel verwacht. Het grootste probleem was in het begin echter de blaasverlamming die ook door de hernia werd veroorzaakt. In Tilburg was de baasjes van Sanka voorgedaan hoe door middel van handmatige druk van buitenaf de blaas leeggemaakt kon worden. Dit was bij Sanka echter moeilijker dan gedacht. Vandaar dat Sanka twee maal daags op de praktijk kwam om ons de blaas te laten legen of wij gingen twee maal daags naar Sanka. We moesten voorkomen dat de blaas helemaal volliep.

In de tussentijd begon Sanka steeds verder weg te kwijnen. Het legen van de blaas deed hem pijn en we mochten het niet doen door een catheter aan te leggen omdat dat de ontwikkelende "contractiliteit" (het vermogen om samen te trekken) van de blaas zou belemmeren. Sanka begon zich steeds ellendiger te voelen vanwege het niet kunnen lopen en niet kunnen plassen. Gelukkig werden deze sombere vooruitzichten voor een groot deel weggevaagd door de ongelofelijke drive van de eigenaren. Ik heb nog nooit zo'n doorzettingvermogen gezien! Af en toe, als de motivatie van de eigenaren een beetje wegzakte, probeerden wij die op te vangen. Maar het omgekeerde was ook waar, als wij dachten "dit gaat niet goed" dan wisten de eigenaren ons te doen geloven dat de zon achter de wolken scheen.

Het ergste moest nog komen: Sanka stond al een tijd op de antibiotica om een urineweginfectie te voorkomen die bij een blaasverlamming op de loer ligt. Langdurig antibioticumgebruik kan diarree veroorzaken. Na drie weken begon Sanka te braken en diarree te krijgen. Dat was probleem nummer 3. We hebben naast medicijnen tegen de diarree andere antibiotica gegeven, maar toch bleef de diarree. Vervolgens zijn we helemaal gestopt met de antibiotica. Ook nu bleef de diarree aanwezig. Maar ondanks alle ellende wilden de eigenaren niet opgeven zonder te weten dat ze alles hadden gedaan wat mogelijk was. Uiteindelijk hebben we bedacht om met een speciaal antibioticum de diaree onder controle te krijgen. Dit is ingezet toen de ellende het grootst was, maar was ook een soort keerpunt....

De diarree was namelijk net zo snel verdwenen als hij gekomen was. Hiervoor al werd duidelijk dat ook de blaas weer iets van zich liet horen in positieve zin. En de poten van Sanka begonnen zich ook te roeren... Ik liep eigenlijk rond met de gedachte dat een maand na de operatie Sanka mogelijk op dit niveau zou blijven hangen.

Toen ik Sanka op het uitlaatveldje na een maand zag kon ik mijn ogen echter niet geloven! Hoewel het nog met een vreemde beweging ging, kwam hij zelf naar me "toegesprind". Ik wist niet wat is moest zeggen van blijdschap.

In de weken hierna is het herstel sterk doorgezet. Met een beetje geluk kan Sanka over een paar maanden weer bijna hetzelfde als wat hij voorheen kon. Ik wil een compliment maken aan de eigenaren, zonder hun enorme doorzettingsvermogen was Sanka er nu niet meer geweest! Hadden alle honden maar zulke bazen!

Guido van Heeswijk

De eigenaar vertelt:

Balletje gooien was zijn favoriete bezigheid, echter deze namiddag kwam er een scherpe gil en daar lag hij dan. Nadat een anti-zwellingsmiddel overnacht niets had verbeterd moesten we een keuze maken. Veel tijd om na te denken hadden we niet. We moesten op dat moment beslissen of we hem in lieten slapen of opereren. Omdat wij er nog niet klaar voor waren om afscheid te nemen en hem tevens nog een kans wilde geven, hebben we toestemming gegeven voor de operatie in Tilburg.


De verlamming was vierde-graads en garantie vanuit de dierenkliniek was er niet. Toen hij uit Tilburg terug kwam, kon hij amper 2 minuten staan en niet zelfstanding ontlasten of urineren.
Vooral dit laatste was een probleem. Het wilde ons niet lukken om de blaas te stimuleren leeg te lopen, ondanks de vele pogingen bij Op D’n Diek om dit voor te doen. Dit gaf veel stress bij ons en als gevolg ook bij Sanka welke agressief werd.  Bij het leegmaken bleek dat vier maal per dag (instructies Tilburg) ledigen overbodig was. Tevens was vier keer per dag naar de praktijk gaan een hele onderneming, zowel fysiek als financieel. Afgesproken werd dat we tweemaal per dag geholpen zouden worden met de blaas te ledigen. Om dit makkelijker te maken hebben we de auto van de zoon aangepast, zie foto.
In de eerste weken kwamen er wel functies terug, maar de stapjes waren klein. Het leven was niet leuk voor Sanka en we hebben dan ook regelmatig twijfels gehad of we er wel goed aan hadden gedaan om hem te laten opereren. Echter zolang er geen plateau bereikt werd waarin hij zowel niet meer vooruitging en de voortgang tot dat punt hond-onwaardig was, wilde we nog niet opgeven.


En toen, na vier weken, lieten we hem even snuffelen aan de struiken bij de dierenpraktijk en warempel, hij plaste tegen de struik! Het wel of niet kunnen plassen was voor ons eigenlijk de drempel waarop we zouden beslissen of we het voort gingen zetten, als hij niet zelf zijn ontlasting zou kunnen controleren zou het geen waardig bestaan voor hem zijn. De vreugde was echter maar van korte duur. Kort hierop kreeg hij van de langdurige antibioticum hevige diarree. Dit heeft uiteindelijk anderhalve week geduurd waarin hij helemaal niets binnen kon houden, en aan het einde van deze uitputtingsslag waren we bang dat we hem alsnog kwijt gingen raken. Hij was ernstig verzwakt en hij begon zijn hoofdje letterlijk te laten hangen. Hij had er geen zin meer in. Na een aantal mislukte pogingen het juiste middel ertegen te vinden, is er uiteindelijk een specifiek antibioticum uitgeprobeerd welke de juiste bleek te zijn. Sanka knapte daarna weer vlot op.


Nu alle grote drempels voorbij waren konden we beginnen met de fysiotherapie en revalidatie. Hiervoor gaan we één keer per week naar Sint-Truiden bij het Waterhof. We waren al begonnen met hem in een bolderwagen naar het veldje te rijden, daar sjouwden we hem van boom naar boom in een draagharnasje. Inmiddels hebben we deze gemakshalve vervangen voor een rolstoeltje. Het probleem was namelijk dat hij simpelweg niet binnen wilde plassen en rond moest scharrelen om zelfstandig te plassen. Wellicht een handige tip om te onthouden voor lotgenoten met reutjes. Ook een handige tip welke we hebben opgevolgd is het neerleggen van stukken vloerbedekking (met latex bodem) als je een gladde vloer hebt. Hierdoor kan hij nu in huis zich rond bewegen zonder te vallen. Dit stimuleert hem om te gaan lopen in plaats van op zijn kussen te blijven liggen.


Het zal nog wel een tijdje duren eerdat ook zijn rechterpootje hersteld is en hij weer goed kan lopen. En evenals de fysiotherapeuten hebben wij er nu wel vertrouwen in dat hij een heel eind gaat komen.


Sanka weer op de poten krijgen was een hele klus. Niet alleen voor ons, maar ook voor Sanka om niet het hoofd erbij te laten hangen. De hulp en betrokkenheid van het team van Op D’n Diek, met name van Guido van Heeswijk, was hierbij heel belangrijk. Heel hartelijk bedankt voor alle hulp.


Fam. Kloet