Sterre en de korenaar

Op een dag kwam Sterre op het spreekuur. Sterre had in het veld gespeeld en kwam hoestend teruggerend naar haar baasje. Omdat ze bleef hoesten vertrouwde haar baasje het niet en zijn ze naar de praktijk gekomen.
In het eerste opzicht was er weinig te zien in de keel van Sterre. De klachten leken een beetje op kennelhoest. Maar omdat het hoesten zo accuut plaatsvond besloten we Sterre in te plannen voor de dag erna om onder sedatie haar keel verder te inspecteren.

Met de scoop hebben we de gehele luchtpijp van Sterre geïnspecteerd en konden enkel irritatie vinden en opgezette/ontstoken tonsillen. Wellicht had er een korenaar uit het veld in haar luchtpijp gezeten en had Sterre het uitgehoest.
Sterre mocht na het uitslapen van haar roesje weer lekker naar huis, en kreeg antibiotica mee voor de ontsteking.

Helaas bleef Sterre toch hoesten en gedroeg ze zich slomer dan normaal. Als een eigenaar twijfelt en ongerust is, is ons advies altijd om naar de praktijk te komen.
Dit heeft het baasje van Sterre goed ingeschat en is dus direct terug gekomen toen ze opmerkte dat Sterre niet goed genoeg opknapte.

Er werd opnieuw een scopie ingepland. De antitbiotica had al lang zijn werk goed moeten doen als het enkel een ontsteking zou zijn.
Met een langere scoop werd er nóg dieper door de luchtpijp gekeken, zover dat we uitkwamen tot aan de longen.

En dáár zat de boosdoener, een flinke koren-aar!
Het is uitzonderlijk dat een koren-aar tot zo ver gekropen komt! Sterre heeft met man en macht geprobeerd de koren-aar uit te hoesten, helaas is dit niet gelukt en is de koren-aar steeds dieper gekropen d.m.v. de weerhaakjes.

Via de filmpjes kunt u zien hoe diep de koren-aar zat en hoe we deze hebben verwijderd.

Vooral in de zomer en het najaar komen wij dagelijks honden tegen op de praktijk die last hebben van een koren-aar.
Een koren-aar bevat weerhaakjes en blijft plakken in de vacht en kruipt zo verder de huid, neus of oren in, óf in Sterre's geval, wordt de korenaar ingeademd!

Controleer uw hond tijdens en na de wandelingen dus goed op koren-aren!
 

  

   

Eigenaar vertelt...

De misleiding van een koren-aar..


Onze kerngezonde hond van bijna twee, stoof het korenveld in om daar vrolijk springend met een andere hond te spelen. Dikke pret en leuk om te zien, maar na een paar minuten kwam ze kuchend en kokhalzend uit het veld gerend.

Eenmaal thuis, bleef ze kuchen en veel slijm opgeven waar later ook bloed bij zat.

Op het avond-spreekuur werd besloten om de volgende dag met een scoop onder narcose te kijken of er inderdaad iets zat.

 

Uit de scopie kwam niks, geen koren-aar gevonden, misschien toch al uitgespuugd?

Wel had ze flink ontstoken amandelen, misschien van de irritatie van de koren-aar?

Dus antibiotica gekregen, dan zou het over moeten gaan.

De frequentie van hoesten was minder vaak en er kwam geen bloederig slijm meer terug bij het kokhalzen.  Maar ze was sloom, gedroeg zich anders en het hoesten ging om het half uur, dag en nacht door.  We vertrouwden het niet. Dus na twee dagen weer terug  naar het spreekuur.

In overleg met de dierenarts, besloten we om een tweede keer te gaan kijken met scoop.

Deze keer dieper de luchtpijp in dan de vorige keer.

Op het uiterste einde van de luchtpijp, vlak voor de longen, zat de héle koren-aar vast.

Twee uur is ze onder narcose geweest. Met bloed, zweet, tranen, maar vooral met kennis en kunde hebben ze de koren-aar er met de scoop in zijn geheel uitgehaald.

Hoe dankbaar ben je dan als baasje en als hond!!

 

Of de hond er iets van geleerd heeft?... Nee! Ze stoof de volgende ochtend weer net zo enthousiast het korenveld in. Toch maar even terug geroepen deze keer...

Of wij er iets van geleerd hebben…. Ja! Dat we een goeie dierenkliniek hebben! 

Én dat het éssentieel is, je hond te blijven observeren als hij ziek is. 

Zodat de dierenarts, in combinatie met zijn kennis en jouw observaties, de goeie besluiten kan nemen om je hond te helpen.

Met vriendelijke groet,
Anja van Os.