Morris, de labrador met jeuk

Morris is een labrador van 8 jaar. Enkele weken geleden kwam hij bij mij op het spreekuur omdat hij jeuk had op de rug waar de staart begint. De eigenaar dacht dat de jeuk veroorzaakt werd door overvulde anaalklieren. Op zich geen onlogische gedachte. De anaalklieren waren echter niet overvuld. Wat nu?

Bij Morris was de huid duidelijk het probleem. Bij huidproblemen wordt wordt het vraaggesprek met de eigenaar (de zogenaamde anamnese) verder uitgediept. Zo ook bij Morris. Met de mogelijke diagnoses in het achterhoofd worden vragen gesteld waarmee bepaalde diagnoses meer of minder waarschijnlijk worden. Zo kwam Morris niet uit het buitenland (waarmee schurft en leishmania uitgesloten konden worden) en kreeg ze al jaren lang eukanuba lam en rijst dieet, wat een voedingsallergie minder waarschijnlijk maakt.

Ook kwam eventuele vlooienbestrijding ter sprake, dit was echter volgens de eigenaar niet relevant omdat Morris gezien zijn gedrag naar andere honden niet vaak met andere honden in contact kwam. Ook had hij nog nooit een vlo gevonden bij Morris of de andere hond. Hetzelfde gold voor de kat. Er werd daarom niet standaard ontvlooid, hoewel ik dat eigenlijk wel aanraad als er zoveel dieren bij elkaar worden gehouden. Met name als er huidklachten zijn.

Het lichamelijk onderzoek leverde niet veel op. Ik heb met een vlooienkam goed gezocht naar luizen, neten, vlooienontlasting en vlooien. Het enige wat er werd gevonden waren veel huidschilfers. Morris vond het onderzoek heerlijk omdat hij zelf niet hoefde te krabben. Mijn voorstel was om in eerste instantie de jeuk te onderdrukken met medicatie. Indien de jeuk na het beeindigen van de korte kuur echter terugkwam moest de eigenaar wel terugkomen, het is niet de bedoeling dat jeukonderdrukkende medicatie te lang gegeven wordt zonder diagnose.

Een week later kwam Morris terug. Omdat het lichamelijk onderzoek en het vraaggesprek weer geen nieuws opleverden heb ik voorgesteld uitgebreider onderzoek te doen. Morris is een ochtend bij ons gebleven. We hebben toen afkrabsels van de huid gemaakt (demodex mijten), stofzuigmonsters genomen (cheyletiella mijten), schimmelonderzoek gedaan met de woodse lamp en afdrukpreparaten gekleurd voor onderzoek op gisten en bacterien....... alles negatief. Omdat al deze onderzoeken op oorzaken van voorgenoemde "infectieuze huidziekten" negatief was, kon het alleen maar een allergie zijn.

Omdat een voedingsallergie minder waarschijnlijk was (zie eerder) is besloten bloed af te nemen voor een atopie test. Een atopie is een allergie waarbij de allergenen via de luchtwegen of direkt via de huid naar binnen komen. Een week later kregen we de uitslag. Alles was negatief behalve..... vlooien.

Het baasje van Morris kwam niet bij van verbazing toen we de uitslag bespraken. Toch vermoedde ik dat er iets niet waterdicht was in het vraaggesprek. Gelukkig was niet alleen de baas maar ook de bazin aanwezig. Die kon op specifieke vragen uitgebreidere informatie geven. Zo was vorig jaar een tijd een zwerfkat verzorgd die wel eens binnen kwam die vlooien had. Dat was toen haar man in het ziekenhuis lag. Ook werd er wel eens met Morris een bezoek aan een oudtante afgelegd die twee katten had die zich vaak krabten. De diagnose "vlooienallergie" werd definitief gesteld toen op de andere hond en kat toch vlooien werden gevonden. 

Ik heb Morris en Barko Nexgard voorgeschreven. Dit zijn zeer veilig tabletten die fantastisch werken en met smaak opgegeten worden. Binnen een paar uur vallen alle vlooien eraf. Ook hebben ze een nawerking van 4 weken. De kat kreeg advantage (helaas bestaan zulke tabletten nog niet voor katten). Hiernaast werd het advies gegeven geen zwerfkatten meer binnen te laten en het bezoek aan de oudtante zonder Morris af te leggen.

Als deze maatregelen goed uitgevoerd worden en blijven worden moet het helemaal goed komen met Morris. Komende maanden is er nog wel een kans dat Morris gebeten wordt door een jonge vlo die uit een pop komt die zich in huis bevind. Om de infectie in huis zo goed mogelijk tegen te gaan heb ik daarom ook Indoor-x interieurspray meegegeven. Als Morris toch nog jeuk blijft houden moeten we onszelf eens achter de oren krabben.

 

Morris

Morris zijn vacht, na al het krabben en bijten van de jeuk.

De uitslag van de allergietest.

De nexgard zijn uitzonderlijk smakelijke tabletten die werken tegen vlooien en teken.
De tabletten zijn 4 weken werkzaam en dienen dus elke maand toegediend te worden. Het is een preventief middel en werkt ook als de hond al vlooien/teken heeft, de parasieten gaan dan binnen enkele uren dood.

Nexgard is in verschillende maten verkrijgbaar, zodat het per hond in de juiste dosering gegeven kan worden.

Eigenaar aan het woord..

Onze lieve labrador Morris had wat jeuk op de bovenkant van zijn staart. Dit liet hij zien door constant te willen bijten op die plek. Omdat hij al vaker eens last had van de anaalklieren dachten we dat het weer tijd was om deze uit te laten knijpen bij de dierenarts. We maakten een afspraak en kwamen naar de praktijk. De dierenarts controleerde de anaalklieren, deze bleken helemaal niet overvuld te zijn.

De dierenarts voerde verder onderzoek uit, en ging met een kammetje door de vacht van Morris. Dit vond hij heel erg lekker, want hij had zo’n erge jeuk! De dierenarts vond wel wat schilfers maar verder niets verontrustends.We kregen tabletjes mee naar huis voor de jeuk.

Na het stoppen van de tabletten kreeg Morris weer erge jeuk en besloten wij om weer terug naar de praktijk te gaan. Morris moest toen even op de praktijk blijven.
Er werden allerlei onderzoeken gedaan om parasieten uit te sluiten. Ook is er bloed afgenomen om te testen of er misschien een allergie ergens voor was.

En ja hoor, we kregen de uitslag dat het een vlooienallergie was!
Nu viel bij ons het kwartje, af en toe kwam er namelijk een zwerfpoes bij ons binnen eten en namen we Morris regelmatig mee naar familie, waar ze ook katten hebben.

We kregen het juiste middel mee om Morris te behandelen tegen vlooien, dat waren hele fijne tabletten en Morris vond ze super lekker. Voor onze kat kregen we druppeltjes mee die we in de nek moesten doen. Ook moesten we ons huis behandelen met spray en hebben we alles wat gewassen kan worden, op 90graden gewassen.

Het advies van de dierenarts was ook dat we de zwerfkat niet meer binnen moesten laten en Morris niet meer mee te nemen naar onze familie, zolang we de allergie nog niet onder controle hebben.

Wat zijn we blij dat we nu weten wat er met Morris aan de hand is, nu kunnen we het tenminste voorkomen. Wij willen het gehele team van Op d’n Diek bedanken voor alle goede zorgen en alle uitgebreide moeite die ze gedaan hebben voor onze Morris. Hij kan nu weer heerlijk jeuk-vrij door het leven!

Groetjes van Suzanne en een poot van Morris!